EZGİ'NİN İZLERİ

üç kör fare...üç kör fare,
nasıl da koşuyorlar bak! nasıl da koşuyorlar,bak!

Kitabı tam da şu anda elimden bıraktım ve şimdi harfler önümde ama ne yazacağımı toparlamak için kendimle cebelleşiyorum.
Algernon'a Çiçekler okunması zor bir roman. 1959 yılında ilk kez yayınlanmış ve Nebula En İyi Roman Ödülü'nün de sahibi olmuş. Yazarın dilimize çevrilen başka romanı olup olmadığına baktım ama yine aynı romanın Kobay ismi ile çevrilmiş olduğunu gördüm. Daha fazla kitabını Türkçe çeviri ile okumak isterdim.

Çok düşük bir IQ seviyesiyle doğan Charlie hayatı boyunca insanlara kendini kabul ettirmek için tüm iyiliğini kullanan, buna rağmen en başta kendi ailesi olmak üzere kabul görmeyen 30'larında bir adamken, günün birinde bilim adamları için en iyi denek olacağı düşüncesiyle zeka seviyesinin artmasını sağlayacak bir ameliyatla gerçekten de gün geçtikçe daha zeki biri olmaya başlıyor.

Kitabın ana ironilerinden biri ilk sayfaları okuduğunuz anda bunda bir yanlışlık var demenize neden olacak bariz bir şekilde gözle görülebilen yazım yanlışlarıyla dolu olması. Sayfalar ilerledikçe anlıyorsunuz ki küçük bir çocuğun zeka seviyesine sahip olan ve ameliyatın ardından gittikçe zekileşmeye başlayan Charlie yazım yanlışlarını düzeltiyor, hatta anlaması zor kelimeleri yazı içinde kullanabiliyor. Aslında kitap Charlie'nin ameliyatın biraz öncesinde ve ameliyatın sonrasında başından geçenlerin bir güncesi.



Ailesi tarafından yok sayılan, annesinin sürekli değiştirmeye çalıştığı ve yeni bir kardeşi olunca evinden olmasına neden olan düşük zekası nedeniyle Charlie  hayatı boyunca hep zeki olmak istiyor ve bunu başardığı zaman ise aslında çevresindeki insanların kendisine hep acıyarak baktığını, hiiç arkadaşı olmadığını ve kendisiyle sürekli alay edildiğini anlıyor. Geçmişte yaşadığı travmatik olayları yavaş yavaş hatırlamaya başladığında ise o zaman anlamadıklarını anlayarak duygusal açıdan yaralar alıyor.

Charlie zeki olma idealini gerçekleştirdiğinde aslında başka bir adama dönüşüyor ve içinde bir yerlerde hala zeki olmayan ve sürekli gülümseyen Charlie  ile savaş haline giriyor. Tüm bunlar Charlie ameliyat olmadan önce aynı ameliyatın yapıldığı denek olan fare Algernon'da bir şeyler ters gitmeye başlıyor. Önceden Algernon kendisi için tasarlanmış oldukça karmaşık labirentleri kolaylıkla çözebilirken, gün geçtikçe tuhaflaşmaya ve daha az akıllı olmaya başlıyor. Charlie Algernon öldüğündeyse aslında ters giden şeyin ne olduğunu buluyor ve her gün Algernon'un mezarına çiçekler bırakmaya başladığında kendi sonuna da hazırlanıyor. Çünkü Charlie de Algernon gibi giderek tüm öğrendiklerini unutacak ve eski haline geri dönecek.

Kitapta öyle yoğun bir duygu var ki çoğu zaman gözlerimden yaşlar akmasını engelleyemedim. Charlie'nin yaşadıkları bizden, geçmişten, gelecekten ve tüm dünyadan bir şeyler. Belki de görmek istemediklerimiz, görmezden geldiklerimiz ve bir farkındalık oluşmasını engelleyen mükemmel dünyalarımıza çekilmemize neden olan duygularımız bizi insanlığımızdan uzaklaştırıyor. Bu gibi hayatı yansıtan kitapları her ne kadar okuması zor olsa ve duygusal bir çöküş yaşasam da okumayı çok seviyorum. Charlie ve Algernon'un birbirine bağlanmış kaderi bilinmeyi hak ediyor. Mutlaka okumalısınız, süper ve harika bir kitap demeyeceğim. Söyleyebileceğim tek şey gerçekten yaşadığınızı anlamak ve ne kadar şanslı olduğunuzu görmek için bu kitap güzel bir hediye.

Algernon'a Çiçekler yayınlandığı tarihten sonra birkaç kez sinemaya uyarlanmış. Kitabı okumadan önce de bunu biliyordum ama izlemeyi sonraya bıraktım ve sanırım ilk uyarlama olan Charly filmini izleyeceğim.

Umarım kitabı okur ve kitaplığınızın baş köşesinde ona bir yer ayırırsınız.

Kitabın sembolü: Kır çiçekleri
Kitabın altı çizilecek sözü: Hayat dediğin nedir ki? Labirentlerden oluşan bir kutu...
Kitabın mevsimi: İlkbahar
Kitabın müziği: Fazıl Say - Akılla Bir Konuşmam Oldu

Josh Malerman'ın Kafes kitabını bilmeyen yoktur. O kadar çok ses getiren bir kitap oldu ve o kadar iyi yorumlar okudum ki kitap hakkında Kafes'i okumadan önce büyük bir merakla Gölün dibindeki Ev kitabını çıkar çıkmaz satın aldım. Daha sonra annemin büyük ısrarı ile Kafes kitabını da okudum, ama onun yorumu daha sonra gelecek. Her ne kadar Instagram hesabımda kitap yorumunu kısaca yayınlamış olsam da blogumda da bu yoruma yer vermek istedim.

Kitabı büyük umutlarla aldığımı zaten söyledim. Çok ince bir kitap olduğu için daha ilk günden okumayı tamamladım. Ama çok sıkıldığımı itiraf etmeliyim. Yazarın diline diyecek yok, akıcı bir şekilde anlatıyor ve bolca betimleme yapıyor. Ancak konunun bu kadar sığ kalması ve bir türlü tutunacak dal bulamaması zamanımı boşa harcadığım hissini uyandırdı.

Kısaca kitabın konusundan bahsetmek gerekirse, Gölün Dibindeki Ev James ve Amelia'nın ilk randevularıyla başlıyor ve beraber kano ile gezintiye çıktıkları gün gölün ötesindeki dar bir girişten başka bir göl keşfetmeleriyle ilerliyor. kitapta başlarda bolca gizem olduğu için merak etmekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz. 17 yaşındaki iki gencin henüz tomurcuklanmaya başlayan aşkları da tatmin ediyor.  Ancak kitap ilerlerken kendimi heyecan dolu bir hikaye için hazırladığım için bir türlü aradığımı bulamadım.

Kitap oldukça ince, ancak yine de çok uzatılmış. Gölün Dibindeki Ev'in bulmacası ne anlayamadım. Kitabın korkutucu ve gerilim dolu olduğunu söyleyenler de olmuş, ama ne yazık ki ben ne gerilim ne de korkmama neden olabilecek bir şey bulabildim kitapta. Kitabın sonunda James'in bulduğu ipucunun anlamı ne bilmiyorum. Zaten sonuyla ikinci bir kitabın geleceğini adeta duyurmuş yazarımız. Ama ben ikinci kitabı asla ve asla okumam.

Hafta sonu kafa dağıtayım diyorsanız okuyabileceğiniz türden bir kitap. Çok fazla beklenti içine girmemenizi öneririm. Keyifli okumalar!

Antik Mısır'a olan aşkım beni tanıyan herkes tarafından bilinir. Çocukluğumdan beri buna dair araştırmalar yapar, Tanrı ve Tanrıçaları öğrenmeye çalışır, hiyeroglif yazılarını her gördüğümde heyecanlanırım. Elbette bu durum kitap seçimlerimde de aynı heyecanla devam eder. Antik Mısır'a dair herhangi bir kitap benim için bir hazine niteliğindedir.

Aslında bu ilgimin doruklara çıktığı ilk seri Wilbur Smith'in Nehir Tanrısı kitabı ile başlayan uzun Mısır Serisi. Eğer antik şeylere dair ilginiz varsa ve bambaşka bir dünyaya sürüklenmek istiyorsanız mutlaka bu seriyi okumanızı öneririm.

Gelelim Amelia Peabody polisiyesi olarak da bilinen başladığım yeni serinin ilk kitabına;
(Seri 5 kitaptan oluşuyor.)
Kumsaldaki Timsah kitabını önceleri de görmüş içeriğine dair birkaç yorum okumuştum. Ama ancak birkaç ay önce yaptığım toplu kitap alışverişimde sepetime ekleyebildim. Birkaç hafta önce okumaya başlamama rağmen dün tam anlamıyla başına oturabildim ve sonunda bitirdim.


Kitap 32 yaşındaki kendini çirkin bulan, erkek mizacına sahip ve bir kız kurusu olarak görülen Amelia Peabody'nin babası öldükten ve mirası ona kaldıktan sonra dünyayı gezmek için çıktığı yolculuğunun bir durağı olan Mısır'da başından geçenlerden ibaret. Amelia Peabody yolculuğu sırasında Roma'da sokakta bayılmış halde bulduğu Evelyn'i yol arkadaşı olarak seçiyor ve böylelikle macera da başlamış oluyor. Kitapta bol romantizm, aksiyon ve komik olaylar var. Kısa sürede bitirilebilecek kafa dağıtmalık bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Ancak benim beklentimin bir kısmını karşılayamadığını söylemem gerekir. Gerçi kitabın polisiye bir dizi olduğunu bilerek aldım, ama yine de biraz olsun antik Mısır'a dair bazı hikayeler, keşifler, merakımı uyandıracak ve beni araştırmaya sevk edecek yeni bilgiler olmasını da umuyordum. Elbette yok değil, ama çok daha detaylı olabilirdi. Eğer bu amaçla kitabı okumak isteyenler varsa önceden uyarmadı demezsiniz.
Tüm bunlara rağmen yine de okunabilecek bir seri olduğunu düşünüyorum, Kumsaldaki Timsah kitabının ana konusu da aslında Amelia Peabody ve yol arkadaşı Evelyn'in Mısır yolculukları sırasında Emerson kardeşler ile yollarının kesişmesi, nihayetinde Emerson kardeşlerin bulundukları kazı alanına bir mumyanın dadanmasıyla bu oyunu oynayan kişinin kim olduğunu bulmaya çalışırken yaşadıkları olaylar diyebilirim.

Kitabı okurken bayan Amelia Peabody'in dilini çok seveceğinizi ve onun çoğu cümlesini gülümseyerek okuyacağınızı da temin edebilirim. Kendisi şemsiyesiyle insanları dürtmekten ve kendine yine bu şemsiye ile yol açmaktan hoşlanan sivri dilli bir hanım efendi. O halde keyifli okumalar!

  Kitabın sembolü: Şemsiye
  Kitabın altı çizilecek sözü:   Sevgilimin aşkı karşı yakada,
  Aramızda geniş bir su var
  Ve kumsalda bir timsah bekliyor.
  Kitabın mevsimi: Yaz
  Kitabın müziği: Faran Ensemble -    Dune (tık)

Son zamanlarda hayvanlara karşı yapılan kötü girişimleri gözlerim dolarak izliyor, okuyor ve paylaşıyorum. Birkaç hafta öncesinde başlayan ve hala ara ara devam ettiği haberlerini aldığımız Eyüp belediyesi hayvan toplama haberlerinin yanına bir de geçtiğimiz hafta Django ve Pamuk'un zehirli tavuk eti parçaları verilerek öldürülmesi artık bardağı taşıran son damla oldu diyebilirim.

Sokakta yaşayan hayvanların evi sokaklardır ve her insanın o hayvanlara saygı duyması şarttır. Ancak görüyorum ki ülkemizde hayvanlara saygıdan söz etmek bile şaka gibi geliyor. Sivil vatandaşların yaptıklarının yanı sıra belediyeler tarafından gerçekleştirilen bu hain girişimler ne yazık ki kime güvenmemiz gerektiğini sorgulatıyor.

Eyüp Belediyesi tarafından Göktürk ve çevresindeki köpeklerin zorla toplatılması haberi herkesin  kulağına çalınmış olsa da yine de her iki olaya da kısaca değinmek istiyorum ki akıllarda soru işareti kalmasın. Belediye görevlilerinin yanında herhangi bir veteriner hekim bulunmadan ağır uyuşturucu ilaçlarla sokaktaki köpeklerin bayıltılarak muayenelerinin yapılacağı ve sonrasında sokağa salınacağı gerekçesiyle gerçekleştirdikleri katliam sosyal medyada büyük ses getirdi ve görüldü ki bu hayvanlar aslında küpeli, işlemleri yapılmış sağlıklı ve orada yaşayıp çevre sakinleri tarafından beslenen sokak köpekleri. Bu da yetmezmiş gibi bir de aşırı dozda ilaç verilen bu canlılardan bir çoğu ne yazık ki hayvan severlerin gözleri önünde ya da kucaklarında can verdiler. Peki, amaç neydi? Neden böyle bir şey yapıldı ve toplanan canlar neredeler? Ne yazık ki hala bu soruların cevapları alınabilmiş değil.



Django ve Pamuk'un yaşadıklarını, bir caninin Tanem Sivar ve eşi Edhem Dirvana'ya yaşattıklarını anlatmak bana çok dokunsa da yine de kısaca üzerinden geçmek istiyorum. Çünkü hala ne yazık ki bu hain olayı bilmeyenler var. Bozburun'da yaşayan bu çiftin Django ve Pamuk adındaki güzeller güzeli iki köpeği komşuları tarafından zehirli tavuk eti verilerek (domuz zehri olarak bilinen bu zehir aşırı zararlı olarak biliniyor) öldürüldü. Tanem Sivar ve eşi Edhem Dirvana Sözcü gazetesine verdikleri röportajda köpeklerinin çok kısa bir süre içinde ağızlarından köpükler çıkararak kollarında öldüklerini söylediler ve ne yazık ki bunu yapan insan görünümlü mahluk sadece para cezası alacak. (Röportajın tamamı için tıklayın.)



Peki ya onun kötü düşüncelerinden sokaktaki diğer sahipli veya sahipsiz hayvanları kim koruyacak? Bu kişi yaptığından pişman mı? Hiç ama hiç sanmıyorum. Böylesine kötü bir yüreğe sahip olan insanın çocuklarımıza veya sevdiğimiz insanlara zarar verip vermeyeceğini nereden biliyoruz? Bizi kim koruyacak?

Elbette bu noktada koruyucunun kanunlar ve yaptırımlar olması gerekiyor. Ancak görüyoruz ki Türk Ceza Kanunu'nda bile hayvanlara karşı işlenen suçlar 'Mala zarar verme' başlığı altında inceleniyor ve bu canlar mal olarak nitelendiriliyor. Öyle ki bir canı hayattan çekip koparsanız ve bunu bilinçli olarak yapsanız bile sadece idari para cezası yaptırımı uygulanıyor. Bu konuda bir ses olmak ve hayvanların haklarının gerçekten korunduğu bir yasa teklifinin kabul edilmesi için Django'nun sahiplerinden olan Edhem Dirvana change.org'da bir kampanya başlatmış ve şimdiden imzalayan kişi sayısı 10 binin üzerinde. (Kampayayı imzalamak için tıklayın.) Umuyorum ki Django ve Pamuk'un hayattan ani koparılışları yüreğimizde büyük bir acı olarak kalsa bile en azından diğer canlar için gerçekten iyi bir şeyler yapabiliriz.

Hayvanları Neden Sevemiyoruz?

Yukarıda bahsettiğim iki olay son zamanlarda rastladığımız iki acı hikaye aslında. Ama elbette sadece bu kadar olmadığını hepimiz biliyoruz. Kedilerin kuyruğunu kesen, gözlerini çıkaran, köpekleri arabalarıyla ezen, doğadaki her hayvana nefret besleyen insanlar aramızda dolaşıyor.
Bir kedi annesiyim ve ona zarar gelmesi düşüncesi beni deli ediyor.



Etrafımızda sokaktaki kedilere mama verirken 'burada mama verme, alışıyorlar bir daha da gitmiyorlar' sözlerini sarf edebilen insanlar oldukça daha iyi bir dünya hayalinden uzaklaşıyorum ve bu gibi anlarda neden hayvanları sevemiyoruz sorusu aklımı kurcalıyor.

Sadece sevgi isteyen ve önüne bir kap da yemek koyduğunuz zaman size aşık olan bu canlar başka hiçbir şey istemiyor. Sevgi göstermek, korumak, kollamak bu kadar mı zor gerçekten? Neden başaramıyoruz? Bence herkesin bu soruyu cevaplaması ve nerede yanlış olduğunu bulması gerek. Ailelerin çocuklarına hayvan sevgisini aşılaması şart. Bu çocuklarımızı ve gelecekteki yetişkinleri daha iyi bir insan yapar. Hayvan sevmeyen birinin gerçekten iyi bir insan olduğuna inanmıyorum.
Umuyorum ki bu imza kampanyası isteneni almamıza yardımcı olur ve artık bu masum canların hayatları tehlikeye girmez.

İnanıyorum ki haksızlıklar ve bu kötü olaylar hakkında söylenen tek bir destekleyici söz bile iyi bir dünya için bir ışık yakmamıza vesile oluyor. Bu yüzden lütfen es geçmeyin, görmezden gelmeyin ve sessiz kalmayın.

Geçtiğimiz Eylül ayında canım kocam Burak ve ben ilk defa yurt dışına çıktık ve hem vize olmaması hem de uygun fiyatlı olması nedeniyle Ukrayna’nın bir şehri olan Odessa’ya gitmeye karar verdik. Tatilimizin başlangıcından bitişine kadar her şeyden çok memnun kaldık. Tipik bir seyahat rehberi yazısı yazmak istemediğim için, Odessa’ya gittiğimizde gördüğümüz ilginç şeyleri paylaşmak istedim. Ancak şunu da söylemem lazım ki tarihi, sanatla iç içe olması ve pahalı olmaması nedeniyle Odessa mutlaka gidip görülmesi gereken bir yer. O halde başlayalım. İşte Odessa’da görmeden inanamayacağınız bazı ilginçlikler;


Saygı
Öncelikle Odessa vatandaşları oldukça saygılı ki bunu daha ilk andan görüyorsunuz. İki heyecanlı turist olmamız nedeniyle her adım başı durup bize güzel gelen her şeyi fotoğraflamak istememizi anlayacağınızı düşünüyorum. Bunu yaparken fark ettik ki sokak ortasında gayet sıradan herhangi bir şeyi çekerken bile insanlar asla ve asla önümüzden geçmiyor ve açımızı engellememek için genelde hep arkamızdan geçiyorlar. Şunu söylemem lazım Odessa’da bizim kaldığımız bölge Deribasovskaya Caddesi’ne çok yakındı ve bu nedenle de oldukça yoğundu. Bu nedenle dokaklar hep kalabalık ve insanların saygı göstererek bize izin vermeleri çok hoşumuza gitti.
Işıklar
Ülkemizde trafik ışığı kurallarına pek de uyulmadığını söylememe gerek yok. Odesa’da sokağa çıktığımızda ilk dikkatimizi çeken şey hem vatandaşların hem de sürücülerin trafik ışığı kurallarına %100 uyması olsu. Şöyle ki sürücüler kırmızı ışık dakika göstergesi son 10 saniyeyi gösterdiğinde duruyor ve yayalar kendileri için yeşil ışık yandığında karşıdan karşıya geçiyor. Ülkemizde sürücüler için kırmızı ışık yansa bile bunu önemsemeyip durmadıkları için Odessa’da gördüğümüz bu durum çok hoşumuza gitti.
Döviz
Odessa’nın para birimi grivna ve elbette para bozdurabilmek için yanınızda dolar olması gerekiyor. Ancak Odessa’da döviz bozdurmak için gittiğiniz dövizcilerde enteresan bir durum söz konusu ve aslında bunu bankalarda da yaşadık. Öncelikle 1 dolar almayı kabul etmiyorlar. İkinci olarak ise eğer paranın ortasında katladığımız bölüm silikse veya hasar görmüşse kesinlikle bu paraları almıyorlar. Döviz için bozduracağınız paralar mutlaka temiz ve yeni olmalı yoksa sıkıntı yaşarsınız.
Toplu Taşıma
Odessa gezimizde toplu taşıma araçlarını 3-4 kere kullandık ve dikkatimizi çeken ilk şey toplu taşıma için kullanılan araçların oldukça eski olmasıydı. Bunun yanı sıra ilk kez toplu taşıma kullandığımızda gördük ki bizdeki gibi parayı biner binmez vermiyorsunuz. Gerçi biz ilk seferinde bunu yaptık ve şoförün bize neden tuhaf tuhaf baktığını sonradan anladık. Çünkü Odessa’da toplu taşıma kullnıyorsanız parayı inerken veriyorsunuz. Toplu taşıma ücretlerini merak edenler için de kişi başı 5 grivna yani TL bazında 80 kuruş olduğunu söyleyeyim.
Kadın Nüfusu
Ukrayna genel anlamıyla kadın nüfusun yoğun olduğu bir ülke. Odessa da bu yoğunluktan nasibini almış. Sokakta yürürken çoğu zaman kadınların çok fazla olduğunu görüyorsunuz. Erkek nüfus oldukça az.
Mekan Gasonları
İlk yurt dışı gezimizde damağımıza uygun yemek yiyecek mekanları ilk birkaç günün sonunda bulsak da Odessa’da herhangi bir mekana girdiğinizde ilk dikkatinizi çekecek olan şey mekanın garsonları olacaktır. Çünkü bizdeki gibi klasik garson profiline uygun değiller. Genellikle gittiğiniz restaurant veya cafenin ambiansı ya da dekorasyonu nasılsa garsonlar da ona uygun olarak giydiriliyor. Kahvaltı yapmak için gittiğimiz bir mekanda garsonlar gece yatmadan önce giydiğimiz pijama takımlarına benzer bir şekilde giydirilmişti ve bu benim çok hoşuma gitti. Her restaurant kendi imaj danışmanına sahip sanki.

Binbir Çeşit Bira
Ukrayna genel olarak içkinin çok fazla tüketildiği bir memleket. Odessa’da marketlere gittiğimizde ve içki reyonlarına baktığımızda gördüklerimiz karşısında çok şaşırdık. Milli içecekleri olan vodkanın zaten çok fazla çeşidi var. Ancak bira konusunda da çok iyiler. Şöyle ki binbir çeşit bira var ve bu biralar çeşitli lezzetlerde. Elmalısından, zencefillisine ve çeşitli aromalara sahip olanlarına kadar daha çnce göremeyeceğiniz bir çeşitliliğe sahip.
Su
Otelimize ilk girdiğimiz anda yol yorgunu olduğumuz için minibardan su aldık ve içmek istedik. Ancak gördük ki Odessa’da su bizim bildiğimiz gibi değil. Birincisi suları mineralli su ve gazlı olarak geçiyor. Onun haricinde çok fazla su tüketen bir millet değiller. Kendi damak zevkimize uygun gazsız bir su bulabilmek için çok uğraştık, ancak yine de onların en kaliteli suları bile bizdeki çeşme suyu gibi.